การเล่าเรียนและก้าวสู่เส้นทางขุนนาง ใครบ้างเล่าที่ไม่อยากสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล? ทว่าบัดนี้ หลังจากฟังคำพูดของอวิ๋นเจียวจบลงเขาก็พลันตระหนักได้ว่าวิสัยทัศน์ของตนนั้นช่างต่ำต้อยยิ่งนักเมื่อเทียบกับเด็กสาวตัวน้อยคนนี้
สิ่งที่เขาคิดคือการพึ่งพาขุนนางเพียงหยิบมือที่สามารถก้าวพ้นจากหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ได้ เพื่อให้พวกเขาช่วยเหลือบ้านเกิดให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น ทว่าสิ่งที่เด็กสาวตรงหน้ากำลังกระทำอยู่นั้นคือการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ
สถานที่แห่งหนึ่งจะเจริญรุ่งเรืองได้มิใช่เพราะอาศัยบุคคลเพียงคนหรือสองคน หากแต่ต้องอาศัยคนในท้องถิ่นเป็นผู้สร้าง
เขาสามารถจินตนาการภาพได้ว่าเด็กๆ ที่มาเรียนรู้ที่นี่ เมื่อพวกเขาอ่านออกเขียนได้ เรียนรู้ทักษะติดตัว เมื่อเติบโตขึ้นต่างก็มีความสามารถในการทำมาหากิน สร้างรายได้ แล้วเหตุใดที่นี่จะไม่เจริญรุ่งเรืองเล่า?
“ดี! ดี! ดีมาก!” ฉีจวี่เหรินเอ่ยคำว่า ‘ดี’ ออกมาสามครั้งติดต่อกัน บนใบหน้าฉายแววชื่นชม
“เด็กคนนี้ยังเยาว์วัย แต่กลับมีจิตใจโอบอ้อมอารี คิดการณ์ไกล น่าขันนักที่คนอย่างข้าอวดอ้างตนว่าเป็นบัณฑิต แต่กลับมีวิสัยทัศน์คับแคบเช่นนี้…”
อวิ๋นเจียวรีบกล่าวอย่างนอบน้อม “ท่านอาจารย์ฉี พวกข้าเป็นเพียงครอบครัวเล็กๆ มองเห็นเพียงผืนนาตรงหน้า คิดได้เพียงแค่เรื่องทำ
