ไร่ไถนา มิได้เหมือนกับพวกท่านที่ศึกษาตำรา ล้วนมีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ อยากสร้างคุณูปการให้แก่ราชสำนัก แก่ประชาชนของแคว้นต้าเยี่ย”
“ไม่เพียงเท่านั้น บุคคลอย่างท่านที่อุทิศตนเพื่อการศึกษา ย่อมต้องทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจ เพื่อบ่มเพาะผู้ที่มีความสามารถในการบริหารบ้านเมืองให้กับแคว้นต้าเยี่ย นั่นถึงเรียกว่ามีวิสัยทัศน์กว้างไกล”
“บุคคลอย่างท่าน เป็นผู้เสียสละ เป็นผู้ที่ประชาชนชาวต้าเยี่ยควรเคารพยกย่อง! ตามธรรมเนียมฟ้าดิน บิดามารดา ผู้ปกครอง และครูอาจารย์ ครูอาจารย์ยังได้ขึ้นแท่นบูชารับการเคารพบูชาจากประชาชน!”
คำพูดที่จริงใจของนาง ไม่เพียงแต่ฉีจวี่เหรินเท่านั้นที่รู้สึกประทับใจ แม้แต่อาจารย์หม่าและหลีซิ่วไฉยังรู้สึกซาบซึ้ง
ฉีจวี่เหรินเอ่ยชม “ฮ่าๆๆๆ ฉี่เยว่ เจ้ามีน้องสาวที่ยอดเยี่ยม! ตัวเจ้าเองก็ไม่เลว จากพวกเจ้าสองพี่น้องก็เห็นได้ว่า บิดามารดาของพวกเจ้าอบรมสั่งสอนเป็นอย่างดี พวกเขาช่างเป็นบุคคลที่น่ายกย่องยิ่งนัก!”
อวิ๋นฉี่เย่วรีบลุกขึ้นคำนับ อาจารย์ฉีจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “จะอย่างไรอาจารย์ที่สำนักศึกษาเอกชนในตำบลก็มีมากพอแล้ว ข้าเองก็ว่างๆ พอดี เช่นนั้นข้าจะมาช่วยสอนหนังสือที่นี่สักพัก ไม่ต้องให้ค่าจ้าง เพียงแค่หาที่พักให้ข้าก็พอแล้ว”
ตอนที่ฉีจวี่เหรินได้พบกับอาจารย์หม่า เขาก็รู้สึกคันยุบยิบ
