โดยพื้นฐานแล้วความสัมพันธ์ของทั้งเฉินเจี้ยนและปราชญ์สายลมก็ไม่แตกต่างจากศิษย์อาจารย์ นอกเหนือจากความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้ยกน้ำชาคารวะอย่างทางการในฐานะลูกศิษย์-อาจารย์
“เนื่องจากปัญหาส่วนตัวของผู้อาวุโสลม เวลาส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความขุ่นมัวและคลุ้มคลั่งซึ่งทำให้เขาถึงกับทะยานออกไปเพราะความโกรธโดยไร้เหตุผล ด้วยเหตุนี้ผู้อาวุโสลมจึงสอนทักษะท ที่สามารถยับยั้งเขาได้เมื่อข้าต้องการเพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำอะไรผิดโดยที่เขาไม่รู้ตัว
“ครั้งหนึ่ง ข้าใช้เทคนิคนี้เพื่อยังยั้งผู้อาวุโสลม เขาจะได้สติเป็นเวลาสั้น แต่การใช้ทักษะนี้จะใช้ก็ต่อเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น พลังที่ยับยั้งผู้อาวุโสลมนั้นมาจากตัวของท่านเอง ง หากท่านไม่ถูกยับยั้งโดยพลังนี้ เมื่อเขาคลุ้มคลั่งเขาก็จะต่อต้านพลังนี้โดยไม่รู้ตัวแม้ว่ามันจะมาจากตัวของเขาเอง เพราะเขาสูญเสียสติของตัวเองไป”
“เมื่อผู้อาวุโสลมคลุ้มคลั่ง มันก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านพันธนาการต่าง ๆ ที่เขาประทับไว้ในใจของเขา อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เขาต่อสู้กับพลังของตัวเอง ผู้อาวุโสล ลมก็จะได้รับบาดเจ็บในระดับหนึ่ง”
