“เราอยู่ที่นี่แล้วเจี้ยนเฉิน ข้าพาตัวเจ้ามาจากที่ราบเมฆา และตอนนี้ข้าก็ได้พาเจ้ากลับมาที่นี่ เจ้าสามารถพูดได้ว่าเรามาครบวงจรแล้ว ครั้งนี้เจ้าได้ช่วยเราในเรื่องสำคัญ ๆ ในโลกดาวทมิฬ พรรคกระดูกโอฬารจึงเป็นหนี้บุญคุณอย่างมาก หากเจ้าต้องพบเจอกับความยากลำบากใด ๆ ที่เจ้าไม่สามารถจัดการกับมันได้ในอนาคต สิ่งที่เจ้าต้องทำคือไปที่ พรรคกระดูกโอฬารสาขาใดก็ได้ที่ก่อตั้งขึ้นพร้อมป้าย เจ้าสามารถติดต่อข้าได้โดยตรงผ่านทางสาขา” เด็กไร้หัวใจส่งป้ายให้เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินขอบคุณเขาทันที หลังจากรับป้ายมา เขาก็อำลาเด็กไร้หัวใจและหันหลังกลับไป เขาจ้องไปที่ผืนดินขนาดมหึมาที่ลอยอยู่ในมิติที่ไร้ขอบเขต อารมณ์ของเขาปั่นป่วน
ในที่สุดเขาก็กลับมายังที่ราบเมฆา !
ในมิติอวกาศส่วนลึก เด็กไร้หัวใจไม่ได้เดินทางไปไกล เขายังลอยอยู่ที่นั่นโดยจ้องมองที่ราบเมฆาที่ตอนนี้มีขนาดเท่าเล็บมือ เขาแสดงท่าทางเวทนา
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ และจากไปอย่างแน่วแน่ เขาเดินผ่านมิติอันกว้างใหญ่ซึ่งสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปในแต่ละก้าวราวกับว่าโลกกำลังบินผ่านไป
