โม่ซ่านได้ยินเสียงจึงเข้ามาดูในห้อง อวิ๋นเจียวเพิ่งเขียนเสร็จพอดี นางจึงยื่นสิ่งที่เขียนให้โม่ซ่าน พร้อมกับสั่งว่า “ฝากอากุ้ยเอาไปให้ผู้ดูแลที่สำนักศึกษา บอกให้เขาใส่ไว้ในกระเบียบของสำนักศึกษาด้วย รอท่านอาจารย์มาถึงแล้ว ให้เขาอ่านดู หากไม่มีอะไรไม่เหมาะสม ก็เขียนเป็นประกาศติดไว้”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” โม่ซ่านรับกระดาษจากอวิ๋นเจียวแล้วก็เดินออกไป ส่วนอวิ๋นเจียวก็ล้างหน้าแปรงฟันด้วยตัวเอง
ถึงแม้มีคนรับใช้คอยดูแลจะเป็นเรื่องดี แต่นางก็ไม่อยากกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ เรื่องบางอย่างที่นางทำเองได้ นางก็ไม่ได้หวังพึ่งคนรับใช้
อวิ๋นเจียวเพิ่งล้างหน้าและรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงอวิ๋นฉี่รุ่ยวิ่งหน้าตั้งมา “พี่สี่ ท่านอาจารย์มาแล้ว! ท่านอาจารย์มาแล้ว!”
อวิ๋นเจียวหยิบหมั่นโถวจากตะกร้ามาหนึ่งชิ้น กินคู่กับโจ๊กอย่างช้าๆ พอเห็นอวิ๋นฉี่รุ่ยวิ่งจนเหงื่อท่วมตัวจึงบอกให้เขานั่งลง “เจ้าจะรีบร้อนอะไร พูดช้าๆ ก็ได้!”
อวิ๋นฉี่รุ่ยนั่งลงแล้วรินชาใส่ถ้วยดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบน้ำที่มุมปาก
ปกติอวิ๋นฉี่รุ่ยก็เหมือนพ่อแม่ของเขาไม่มีผิด สุขนิสัยแย่มาก ปล่อยให้ตัวเองสกปรกอยู่ตลอดเวลา ไม่มีตอนไหนสะอาดบ้างเลย ไม่ว่าจะกินข้าวเสร็จหรือน้ำมูกไหล ก็ยกแขนเสื้อขึ้นมา
