เช็ดๆ
เขาอยู่กับชุ่ยเหนียงได้ไม่นาน ก็เปลี่ยนนิสัยไม่รักษาความสะอาด แถมยังรู้จักใช้ผ้าเช็ดหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าชุ่ยเหนียงตั้งใจดูแลและสั่งสอนอวิ๋นฉี่รุ่ยอย่างดี ในใจของอวิ๋นเจียวรู้สึกชื่นชมชุ่ยเหนียงขึ้นมา
อวิ๋นฉี่รุ่ยกล่าว “ท่านอาจารย์ของสำนักศึกษามาแล้ว เป็นคนที่ฉีจวี่เหรินจากสำนักศึกษาเอกชนในตำบลมาส่งด้วยตัวเอง ตอนนี้พี่สามไปรับท่านอาจารย์แล้ว พวกเขากำลังไปที่สำนักศึกษากัน”
“ไปเถอะ เราก็ไปดูกัน” อวิ๋นเจียวกินข้าวเสร็จแล้ว บ้วนปากด้วยน้ำชา ลุกขึ้นยืนเตรียมออกไป โม่ซ่านรีบตามไปติดๆ ระหว่างทางไปสำนักศึกษา มีเด็กๆ และชาวบ้านจำนวนมากเดินตามไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
สำนักศึกษามีอาจารย์แล้ว นับเป็นเรื่องใหญ่ เมื่ออาจารย์มาถึง เด็กๆ ในหมู่บ้านก็จะได้เรียนหนังสือ จากนี้ไม่วันๆ ไม่ต้องจ้องแต่จะปีนกำแพงเลาะหลังคา หรือไม่ก็ลงไปกลิ้งตีกันที่พื้นดินอีกแล้ว
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือ เมื่อเด็กๆ ได้รู้ตัวหนังสือบ้าง ต่อไปก็จะหางานทำได้ง่ายขึ้น
ตลอดทางมีคนทักทายอวิ๋นเจียวมากมาย แม้กระทั่งเด็กสาวบางคนก็ถูกพ่อแม่ยุให้มาพูดคุยและสร้างสัมพันธ์อันดีกับนาง
ชาติที่แล้วอวิ๋นเจียวเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า นางมักจะช่วยผู้อำนวยการและเหล่าป้าๆ ดูแลเด็กๆ ที่
