อายุน้อยกว่า ด้วยเหตุนี้นางจึงรู้วิธีเข้ากับเด็กๆ ได้เป็นอย่างดี
ระหว่างทาง นางกลายเป็นหัวโจกของเด็กๆ ไปโดยปริยาย นางเล่าเรื่องซุนหงอคงปราบปีศาจกระดูกขาวให้พวกเขาฟัง จนกระทั่งมาถึงสำนักศึกษา เด็กๆ พวกนี้ก็รู้สึกว่าฟังยังไม่จุใจ
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของชาวบ้าน พวกเขาก็ยิ่งชื่นชมนาง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณหนูสี่ตระกูลอวิ๋นช่างเป็นคนดี ไม่มีท่าทีถือตัว แม้จะมีฐานะร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเด็กบ้านนอกอย่างพวกเขา
ไม่เหมือนกับอาหญิงของนาง อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ ทั้งที่เป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านแท้ๆ กลับทำตัวเป็นคุณหนู ชื่อเสียงก็ฉาวโฉ่ขนาดนั้น ยังทำเป็นวางท่า ทำตัวราวกับว่าตัวเองวิเศษวิโส ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ทำให้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ที่ตามมาดูรู้สึกอับอายขายหน้า นางเกลียดอวิ๋นเจียวเข้ากระดูกดำ แต่ก็ไม่กล้าไปหาเรื่อง จึงได้แต่ลงกับเจียงเถาจือและเจียงหลิ่วจือที่ออกมาด้วยกัน
แขนของเจียงเถาจือและเจียงหลิ่วจือถูกนางหยิกเข้าอย่างจัง
“โอ๊ย…”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ลงมือไม่ยั้งแรง บัดนี้ใกล้เทศกาลตวนอู่แล้ว อากาศก็เริ่มอบอุ่นขึ้น เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็บางลง การกระทำของนางทำให้พี่น้องทั้งสองเจ็บจนน้ำตาไหล
“ส่งเสียงอะไร?” อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ถลึงตามองเถาจืออย่างดุร้าย เถาจือจึงไม่กล้าส่งเสียงอีก
จะ
