แม้แต่แมลงตัวเล็กๆ ยังดิ้นรนเอาชีวิตรอด หากมีชีวิตอยู่ได้ ใครเล่าจะอยากตาย?
บางทีอาจเป็นเพราะฉู่อี้มีจิตใจแน่วแน่ ไม่กลัวตาย กล้าได้กล้าเสียเช่นนี้ จึงทำให้คนอย่างเผยซื่อที่คิดช่วงชิงตำแหน่งของเขาเกิดความเกรงกลัว ไม่กล้าทำเรื่องน่ารังเกียจอีก?
“เจ้าค่ะ ข้าจะบอกท่านพ่อท่านแม่ให้ เวลานี้สายมากแล้ว ข้าต้องกลับแล้ว” อวิ๋นเจียวเห็นอวิ๋นโส่วกวงยืนอยู่ไกลๆ บนคันดิน มองมาทางนางบ่อยๆ ก็รู้ว่าเขารอนางอยู่
ฉู่อี้กล่าว “งั้นพวกเรากลับกันเถิด ช่วยบอกท่านลุงกับท่านป้าด้วยว่า ข้ายังมีธุระต้องจัดการ คราวหน้าข้าจะไปเยี่ยมพวกเขาด้วยตัวเอง”
อวิ๋นเจียวพยักหน้า “เจ้าค่ะ แล้วก็ ขอบคุณสำหรับของขวัญ กระต่ายคู่นั้นน่ารักมาก ข้าชอบมากเลย!”
ฉู่อี้ยิ้ม “แต่มันก็ไม่ทันวันเกิดของเจ้าอยู่ดี”
อวิ๋นเจียวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเองก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดหรอกเจ้าค่ะ ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายมากมาย เอาไว้โอกาสหน้าจะเล่าให้ท่านฟัง”
ฉู่อี้ “อืม รอให้ข้าจัดการเรื่องที่จวนเสร็จเรียบร้อยแล้วจะเชิญพวกเจ้ามาเที่ยวเล่น”
เขาต้องกำจัดเผยซื่อและเผยหมิ่นออกไปก่อน ถึงจะเชิญครอบครัวของอวิ๋นเจียวมาเที่ยวเล่นได้ ไม่รู้ว่าจะทันเทศกาลตวนอู่หรือไม่ แต่ถ้าไม่ทัน เขาก็ไปฉลองกับครอบครัวของอวิ๋นเจียวก็ได้
ทั้งสองคุยกันไปพลาง
