เดิมทีฉู่อี้ที่ได้ยินอวิ๋นเจียวปฏิเสธก็รู้สึกไม่สบายใจ ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกนี้ช่างแสนทรมาน
เขาไม่ได้สนใจคำถามต่อมาของ เพียงถามนางว่า “เช่นนั้นเจียวเอ๋อร์อยากได้สามีแบบใด”
อวิ๋นเจียวตอบอย่างไม่ต้องคิด “แน่นอนว่าต้องเหมือนพี่ใหญ่สิเจ้าคะ เป็นคนเรียบง่าย ใจดี อ่อนโยน รูปงาม และตามใจข้าด้วย!”
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่อี้รู้สึกว่าอวิ๋นฉี่เยว่ช่างน่ารังเกียจ เขาถามอย่างไม่ยอมแพ้ “หรือว่าข้าไม่สง่างาม ข้าไม่ดีกับเจ้า” แน่นอนว่าความเรียบง่ายนั้นต่อให้ฆ่าเขา เขาก็ไม่มีวันทำได้
แต่ว่าอวิ๋นฉี่เยว่ก็ไม่ใช่คนเรียบง่ายหรอกกระมัง! เขาก็คืออาจารย์หลานหลิงเชียวนะ! ยิ่งไปกว่านั้นฉู่อี้ยังรู้สึกว่า อวิ๋นฉี่เยว่กำลังแสร้งทำเป็นหมูเพื่อจับเสือ [1] อย่างแน่นอน เบื้องหลังต้องมีเรื่องราวอีกมากมายที่คนตระกูลอวิ๋นไม่รู้
ตอนนี้ในใจของฉู่อี้ก็เหมือนกับมีไหน้ำส้มแตก [2] รสชาติเปรี้ยวอมขมกระจายไปทั่ว
แต่อวิ๋นเจียวกลับมองเขาด้วยความประหลาดใจ นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา ไม่ได้ตัวร้อนนี่น่า ไม่น่าจะป่วย
“ท่านก็สง่างาม อ่อนโยน แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่ข้าจะรับเขยเล่า? ต่อให้ไม่รับเขย ข้าก็จะไม่มีวันแต่งงานกับตระกูลใหญ่โต เรือนหลังของจวนใหญ่โตนั้นน่ากลัวยิ่งนัก ทั้งอนุภรรยา ทั้งสาวใช้
