ต้นห้อง วันๆ คอยแต่จะระแวงคนนั้นคนนี้ ต่อให้มีความรักต่อกัน ก็คงจะถูกเล่ห์เหลี่ยมและความระแวงที่ไม่มีที่สิ้นสุดกัดกร่อนจนหมดสิ้น ที่สำคัญคือข้าไม่ใช่คนที่ใจกว้างพอจะแบ่งปันสามีร่วมกับผู้อื่น”
“เหอะ แกล้งเจ้าเล่นๆ เจ้ายังจะจริงจังอีกหรือ แค่เจ้าถั่วงอกตัวน้อยๆ อายุแค่เจ็ดขวบ รอให้เจ้าโต ข้าก็แก่แล้ว!”
นี่เขาเป็นอะไรไป ถึงได้มาคุยเรื่องแต่งงานกับเด็กน้อยอย่างนาง เขาอายุมากกว่านางถึงหกปี ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นเจียวยังเด็กอยู่เลย!
ไม่ถูกๆ นางไม่ใช่เด็กทั่วไป ดูสิ พูดจาฉะฉาน รู้เรื่องราวมากกว่าหญิงสาวเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่หลบเลี่ยงหัวข้อนี้เลย
นี่แหละจุดเด่นของเจียวเอ๋อร์ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เสแสร้ง แถมยังตรงไปตรงมา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ คุยด้วยแล้วสบายใจ บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เขาเต็มใจระบายความในใจกับนางก็ได้
“ถ้าอย่างนั้นท่านก็ยังจะถามข้าอีก ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลย ทำไมถึงพูดเรื่องพวกนี้กับข้า?”
อวิ๋นเจียวรู้สึกจนใจกับฉู่อี้ นางอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขาอีกครั้ง บ่ายวันนี้ นางกลอกตาใส่เขา จนตาแทบจะพลิกกลับหมดแล้ว
ฉู่อี้ไม่ได้สนใจสายตาของนางเลยสักนิด เขานั่งตัวตรงรินชาให้ตัวเองยกขึ้นดื่มรวดเดียว ไม่มีท่วงท่าคุณชายสูงศักดิ์หลงเหลืออยู่เลย แต่ในสา
