จินหงพูดอย่างฉะฉานและไม่เห็นแก่ตัว ซึ่งมาจากก้นบึ้งของหัวใจของเขาและเมื่อเขาพูดอย่างนั้นเขาก็เปล่งประกายแห่งความชอบธรรมออกมา
เจี้ยนเฉินมองไปที่จินหงอย่างลึกล้ำ เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสได้ถึงความชอบธรรมของจินหง ทั่วทั้งโลกเซียนอันกว้างใหญ่ ไม่ว่าเขาจะเห็นคนมามายเท่าไร มันก็ไม่เท่ากับที่เขาเห็นจิน นหง ตราบใดที่ผลประโยชน์มากพอ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขั้นอัครสูงสุดก็ยังพยายามที่จะเอามันมาให้ได้ โดยไม่รู้สึกละอาย
ในอดีตเมื่อเขาต้องหลบหนีในโลกเซียนเพราะหอคอยอนัตตา ก็มีคนแบบนี้มากมาย
นอกจากนี้ยังมีตอนเสี่ยวม่านที่กลายเป็นเจ้าของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนก็ยังถูกอัครสูงสุดพยายามจะเอามันไปด้วยกำลัง
“จินหง ขอถามหน่อยเถอะ เจ้าไม่ต้องการแก่นโลหิตของข้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างใจเย็น
“ข้าต้องการ ข้าจะไม่อยากได้ได้อย่างไร หากแก่นโลหิตนี้เป็นของใครก็ไม่รู้ ข้าอาจจะแย่งชิงมันมา อย่างไรก็ตามแก่นโลหิตนี้เป็นของเจ้าและข้าได้รับเพียงมรดกของจอมปราชญ์สูงสุดเ เท่านั้น ต้องขอบคุณที่เจ้าเปิดสถานที่มรดกนั่น ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่ต้องจำเป็นเอาแก่นโลหิตของเจ้าแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นข้าจะผิดคำพูดของตัวเอง” จินหงกล่าว
