“ข้าไม่ได้คิดผิดเกี่ยวกับเจ้า” แสงรอบ ๆ เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลดลงและเผยให้เห็นร่างกายของเขา ในตอนนี้เขาได้ฟื้นสภาพอย่างสมบูรณ์แล้ว นอกจากความเหนื่อยล้าทางจิตใจ เขาก็ดูเหมือนจะ ะปกติดี
หลังจากนั้นแก่นโลหิตหมาป่านภาโบราณก็ลอยออกจากร่างของเจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆ พลังงานที่หนาแน่นซึมออกมาทำให้สภาพแวดล้อมรอบ ๆ เป็นสีแดงสนิททันที
“จินหง เจ้าจะได้ประโยชน์อย่างมากหากได้แก่นโลหิตนี้ ถ้าเจ้าปล่อยมันไว้กับข้า มันก็ไม่ต่างจากฝุ่น ข้าจะให้แก่นโลหิตนี้กับเจ้า เพื่อที่มันจะได้กลับไปอยู่กับคนที่มันต้องก การ” เจี้ยนเฉินส่งแก่นโลหิตให้กับจินหงอย่างช้า ๆ มันไม่ใช่หยดเลือดขนาดใหญ่ แต่มันมีพลังปราณหนาแน่นที่น่ากลัวซ่อนอยู่ภายใน มันถือได้ว่าสามารถเขย่าโลกได้เลย
นี่เป็นเพราะมันอยู่ในระดับที่สูงเกินไป ซึ่งมีแต่ผู้คนที่จะทำได้เพียงเงยหน้าและจ้องมองมันได้เท่านั้น
จินหงปฏิเสธทันที “น้องหยางยู่เทียน เจ้าไม่ต้องทำอย่างนี้ หากเจ้าไม่มีแก่นโลหิต ความแข็งแกร่งของเจ้าจะได้รับผลกระทบอย่างหนักแน่นอน”
