ตอนนี้เจี้ยนเฉินไม่อาจป้องกันอะไรได้มากไปกว่านี้แล้ว การขโมยแก่นโลหิตของจอมปราชญ์นี้ไม่จำเป็นต้องใช้การบ่มเพาะที่มากนัก แค่เพียงแงะปากของเจี้ยนเฉินอย่างเบา ๆ แก่นโลหิตก็ จะเป็นของพวกเขา
ใกล้ ๆ ทายาทของเบญจาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่หมดสติ เขารู้สึกได้ถึงวัตถุที่แผ่พลังอันบริสุทธิ์ออกมาจากปากของเจี้ยนเฉินในขณะที่เขาลังเล
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่านี่คือแก่นโลหิตของจอมปราชญ์สูงสุด แต่เขารู้ว่ามันต้องเป็นของดี เมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็ปรากฏตัวข้าง ๆ เจี้ยนเฉินทันที
“ปล่อยมือ ! ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่เจ้าเอาสมบัติของหยางยู่เทียนไป ข้าจะตามล่าเจ้าสุดขอบโลก ข้าจะไม่ละเว้นแม้แต่นิกายของเจ้า”
ชณะที่ทายาทของเบญจากำลังจะดึงแก่นโลหิตจากปากของเจี้ยนเฉิน เสียงที่โกรธเกี้ยวของจินหงก็ดังขึ้นมา
เขากลายเป็นริ้วแสงและพุ่งผ่านหลายพันกิโลเมตรมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของเขาคลุมเครือคล้ายกับหมาป่าสีเงินที่พุ่งเข้ามาอย่างกล้าหาญ เขาพุ่งตรงเข้าหาทายาทของเบญจาราวกับว่าเขาไ ไม่อาจหยุดยั้งตัวเองได้
และเมื่อพวกเขาได้ปะทะกัน พื้นที่รอบ ๆ ก็สั่นสะเทือนอย่างหนักราวกับเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่
