ต๊ะต่างก็พากันเงียบไป
หลายคนไม่มั่นใจ พวกเขาอยากจะพูดบางอย่างออกมา แต่พวกเขาก็ลังเลเพราะพวกเขารู้สึกว่าข้อเสนอของ จินหงนั้นเกินไปหน่อย
ในสายตาพวกเขา พวกเขาติดค้างหยางยู่เทียนกับการเสียสละในภูเขาโลกาแฝดก็จริง แต่บุญคุณนี้ไม่ควรมากมายเกินไป บุญคุณที่พวกเขาติดค้างหยางยู่เทียนไม่มากแบบนั้น พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาแค่เสนอสมบัติบางอย่างให้อีกฝ่ายก็พอ หากพวกเขาไม่รังเกียจตัวตนที่ต่ำต้อยของหยางยู่เทียนในฐานะผู้บ่มเพาะไม่มีสังกัด หรือพวกเขาสนใจจะผูกมิตรหรือดึงอีกฝ่ายเข้าร่วม พวกเขาคงแค่มาเยี่ยมและขอบคุณเขา แค่นั้นก็น่าจะเพียงพอแล้วแต่หากพวกเขาจัดงานเลี้ยงใหญ่จนทุกองค์กรในเมืองต้องมาเข้าร่วมเพื่อหยางยู่เทียนกับบุญคุณครั้งนี้ มันก็ดูเกินไปหน่อย
หากหยางยู่เทียนมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ งั้นพวกเขาคงตกลงกับข้อเสนอของจินหง แต่หยางยู่เทียนนั้นเป็นคนไร้สังกัด คนที่ไม่มีนิกายหรือตระกูล มันทำให้เหล่าอัจฉริยะที่นั่งอยู่ที่นั่นไม่เต็มใจที่จะตกลงด้วย
“ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร มันเป็นข้อเสนอที่ฟังดูดี พิ่จินหง ข้า ปิงยี่เชิง จะเป็นตัวแทนของนิกายกระบี่จักรพรรดิบงกชให้การสนับสนุนงานเลี้ยงให้กับหยางยู่เทียน” เงียบไปไม่กี
