วินาทีก่อนที่ปิงยี่เชิงจะเอ่ยความเห็นของตัวเองออกมา เขาสนับสนุนความคิดนี้อย่างเต็มที่
เมื่อมีคนพูดขึ้น อัจฉริยะคนอื่น ๆ ก็ได้แต่ยิ้มและตกลง เมื่อพวกเขามาที่นี่ด้วยตัวเองแล้ว พวกเขาก็ต้องตอบรับข้อเสนอนี้ ชัดแล้วว่าพวกเขาไม่อาจจะเปลี่ยนใจได้แล้ว
ยังไงซะข้อเสนอนี้ก็มาจากจินหง หากไม่ได้มีความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์หนักหนาอะไร พวกเขาคงไม่มีทางทำให้จินหงไม่พอใจโดยไม่มีเหตุผล ยิ่งกว่านั้นคนเหล่านี้ก็สนจะผูกมิตรหรือดึงหยางยู่เทียนเข้าร่วม ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อยากทำให้หยางยู่เทียนไม่พอใจกับเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้
“ข้าต้องขอบคุณความหวังดีของเจ้า แต่เจ้าไม่ต้อง…” เจี้ยนเฉินพยายามปฏิเสธแต่ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของจินหง, เหอเฉียนเฉียนและคนอื่น ๆ คำปฏิเสธของเขาก็ฟังไม่ขึ้น
ผลก็คือเขาไม่อาจจะปฏิเสธงานเลี้ยงได้
ข่าวนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วองค์กรต่าง ๆ ในเมืองอย่างรวดเร็ว
ในหมู่องค์กรเหล่านี้ ทุกคนที่ยอมรับว่าติดค้างเจี้ยนเฉินได้ไปรวมตัวกันที่โถงศักดิ์สิทธิ์กระเรียนสวรรค์แล้ว คนที่เหลือนั้นไม่ได้ใส่ใจเขานัก พวกเขาเชื่อว่าเจี้ยนเฉินควรจะเสียสละตัวเองแบบที่ทำให้ภูเขาโลกาแฝด เพราะแบบนั้นทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ องค์กรกว่าครึ่งก็แสดง
