ไปแม้ว่าจะอันตรายอย่างมากก็ตาม เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขาได้หนี
และเพราะแบบนั้น เจี้ยนเฉินจึงยังอยู่ในภูเขาโลกาแฝดอย่างยาวนาน ไม่รู้ว่าเจี้ยนเฉินผ่านอะไรมาบ้าง แต่นางรู้ว่าเขาต้องลำบากอย่างมากและเผชิญหน้ากับอันตรายเมื่ออยู่ในภูเขาโ โลกาแฝด นรางรู้ดีว่ามันยากแค่ไหนที่จะรอดชีวิตออกมาจากภูเขาโลกาแฝดได้
แม้ว่าจะมียอดฝีมือกลุ่มใหญ่ก็ยั้งต้องลำบากอย่างมาก นี่ไม่ต้องนับเจี้ยนเฉินที่เดินทางเพียงลำพัง
จินหงกระโดดลงมาจากกำแพงไม่ได้สนใจทหารโดยรอบและโค้งให้กับเจี้ยนเฉินในทันที เขายื่นมือออกไปตบไหล่เจี้ยนเฉิน แล้วหัวเราะออกมา “หยางยู่เทียน ในที่สุดเจ้าก็ออกมาได้ ! เจ้าถึงก กับทำให้ข้าคิดว่าเจ้าไม่อยากออกมาจากภูเขาโลกาแฝดเสียแล้ว”
ตอนที่เขาพูดนั้นตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขารับรู้ได้ว่าสายเลือดของเขานั้นร้อนลนขึ้นมาเมื่อสัมผัสกับเจี้ยนเฉิน ราวกับว่ามันลุกไหม้ด้วยความต้องการ
มันราวกับว่าเจี้ยนเฉินมีบางอย่างที่สำคัญต่อเขาอย่างมากเพียงพอที่จะทำให้พลังในสายเลือดตื่นขึ้น
“พี่จินหง เจ้าพูดแบบนั้น
