ไม่ได้ ข้าอยู่ที่ชายแดนภูเขาโลกาแฝดมาตลอด ข้าคงตายหากประมาทแม้เพียงเล็กน้อย มันไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากรีบออกมา แต่ข้าไม่อาจจะทำแบบนั้นได้” เจี้ยนเฉ ฉินยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
จินหงและเหอเฉียนเฉียนเห็นด้วยกับเขา พวกเขาเดาว่าหยางยู่เทียนต้องโดนสัตว์อสูรกลืนชีวิตไล่ตามตอนที่อยู่ในภูเขาโลกาแฝดและหนีเอาตัวรอดด้วยการใช้กฎมิติ ภายใต้สถานการณ์เช่ นนั้นแล้ว เขาคงไม่มีทางเลือกที่ต้องเดินทางอ้อม เขาอาจจะต้องวนอยู่กับที่เดิมเพราะสัตว์อสูรกลืนชีวิตที่แข็งแกร่งอาจจะขวางทางเขาอยู่
เมื่อทั้งสองคิดแบบนั้น จินหงและเหอเฉียนเฉียนก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา
“หยางยู่เทียน เราทำให้เจ้าลำบาก แต่ไม่ต้องกังวล ข้า เหอเฉียนเฉียน จะชดเชยให้กับเจ้าไม่ทางใดก็ทางหนึ่งสำหรับสิ่งที่เจ้าเจอมาในภูเขาโลกาแฝด” เหอเฉียนเฉียนเดินมาตรงหน้าเจี้ยนเฉิน นเช่นกัน นางยืนอยู่ข้าง ๆ จินหง และขอบคุณเจี้ยนเฉินจากก้นบึ้งหัวใจ
“ใช่ ใช่ เจ้าได้ล่อสัตว์อสูรกลืนชีวิตขั้นราชาเทพออกไปโดยไม่ลังเลเลยแม้
