ชัดแล้วว่าเขาลนลาน เขารีบอธิบายออกมาว่า “ตอนแรกข้าเข้ามาในภูเขาโลกาแฝดก็เพื่อแก่นเลือด แต่ข้าพบร่องรอยของเจ้าทันทีที่เข้ามาในนี้ ด้วยความสงสัย ข้าจึงตามเจ้ามาที่นี่”
“หัวหน้าศาลาเสิ่น เจ้าคิดจริง ๆ รึว่าข้าหลอกง่ายเหมือนเด็ก ? ข้าไม่มีเวลามาฟังข้อแก้ตัวของเจ้า บอกข้ามาว่าทำไมเจ้าถึงได้ตามข้ามา ? และเจ้าหาร่องรอยของข้าพบได้ยังไง ? ”
เสิ่นหรานหมดหนทาง เขาอยากที่จะพูดพล่ามต่อไป “คุนเทียน ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ จริง ๆ แล้วข้า…”
เจี้ยนเฉินหมดความอดทน เขาได้ขัดขึ้นและตะคอกออกมา “เลิกไร้สาระ ตั้งแต่ที่ข้าสูญเสียความทรงจำไป ข้าก็เป็นคนอารมณ์ร้อน มันง่ายที่จะทำให้ข้าลงมือหุนหัน ที่นี่คือภูเขาโลกาแฝด เสิ่นหราน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่บังคับให้ข้าโจมตีเจ้ารึทำให้ราชาเจ้าถิ่นสัตว์อสูรกลืนชีวิตตื่นตัว ข้าอาจจะไม่เป็นไร แต่มันยากที่จะพูดถึงเจ้า”
เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเสิ่นหรานก็เปลี่ยนไปทันที เขาไม่สงสัยในคำพูดของคุนเทียนเลยแม้แต่น้อย ไม่นานมานี้ คุนเทียนได้สู้กับหัวหน้าศาลาที่เจ็ด เก็ตตี้ เพราะเรื่องเล็กน้อย เขาได้ข่าวที่น่าเชื่อถือว่าคุนเทียนนั้นบ้าคลั่งและไม่มีทางไว้ชีวิตเก็ตตี้ หากอี
