อะไรมาก สิ่งที่นางทำคือมองไปที่ ‘คุนเทียน’ อย่างกระตือรือร้นและประหม่า นางกำลังให้เวลา ‘คุนเทียน’ ในการระลึกถึงอดีต
เจี้ยนเฉินใช้เวลากว่าครึ่งนาทีในการ “ระลึกถึงอดีต” แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงหลงทาง เขาส่ายหัว “ข้ายังจำอะไรไม่ได้เลย ข้ารู้สึกว่าครั้งหนึ่งข้ารู้จักสถานที่แห่งนี้ แต่ข้าจำ ำอะไรไม่ได้เลย”
“ความรู้สึกที่เจ้าเคยรู้จักสถานที่แห่งนี้ ? ” เฟิงสือพึมพำเบา ๆ ขณะที่ดวงตาของนางสว่างขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนนางจะคิดอะไรบางอย่างและนางก็รู้สึกอาย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ตัดสินใจและความมุ่งมั่นก็ท่วมท้นดวงตาของนาง
ในช่วงเวลาต่อมา เสื้อผ้าของเฟิงสือก็หลุดออกไปอย่างเงียบ ๆ เผยให้เห็นร่างกายที่เรียบเนียนของนาง นางกระโจนลงน้ำเบา ๆ และว่ายไปมาอย่างมีความสุขเหมือนนางเงือก
“คุนเทียน มาสิ ลงมาในน้ำ เจ้าชอบว่ายน้ำมากที่สุด” เฟิงสือโบกมือให้เจี้ยนเฉิน น้ำเสียงของนางก็เปลี่ยนไปเช่นกัน มันดูอ่อนโยนขึ้นเต็มไปด้วยเสน่ห์
“คุนเทียน เจ้าจ้องมองอะไรอยู่ ? รีบลงมาเล่นน้ำกันเถอะ” เฟิงสื
