ว่าพลังของเสิ่นหรานกำลังใกล้เข้ามา เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่สามารถทำแบบนี้ต่อไปได้อีก ถ้าเส สิ่นหรานมองเห็นร่างกำบังของเขาจริง ๆ สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมดจะต้องสูญเปล่า
ดวงตาของเจี้ยนเฉินสั่นเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลืมตา
“หัวหน้าศาลาตื่นแล้ว ! หัวหน้าศาลาตื่นแล้ว ! ” สายตาของรองหัวหน้าศาลาทั้งสามจับจ้องอยู่ที่เจี้ยนเฉินตลอดเวลา ดังนั้นพวกเขาจึงสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ที่เจี้ยนเฉินทำในทันท ที.
หัวหน้าศาลาสองและหัวหน้าศาลาสิบที่คุยกันว่าจะรักษาคุนเทียนก็หยุดเช่นกัน พวกเขาหันไปทางคุนเทียน
เสิ่นหรานต้องล้มเลิกการตรวจสอบหลังจากที่เจี้ยนเฉินตื่นขึ้นมา เขาถอนหายใจด้วยความผิดหวัง “ตอนนี้เขาตื่นแล้วจริง ๆ ช่างน่าเสียดายที่ข้าช้าไปหน่อย”
“อ๊ะ หัวข้าเจ็บมาก…” ทันทีที่เขาลืมตาใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาหน้าซีดทันทีในขณะที่เขากุมศีรษะด้วยมือทั้งสองข้าง เขากลิ้งออกจากเตียงหยก เขากระแทก ลงไปบนพื้น หัวของเขาจึงโขกกับเตียงห