“ผู้บ่มเพาะอิสระคนนี้ก้าวล้ำเส้น ไม่ เขาค่อนข้างโอหัง บางทีเขาอาจจะภูมิใจเล็กน้อยกับความจริงที่ว่าเขากลายเป็นราชาเทพภายในพันปี เขาไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วเรื่องแบบนั้นไม ม่ได้มีอะไรพิเศษในสายตาของเรา ด้วยสถานะของเรา เราต้องการเพียงคำเดียวในการจบชีวิตของเขา” อัจฉริยะอีกคนกล่าวเสริมหลังจากฉู่เจี๋ย เขาเหลือบมองไปที่เจี้ยนเฉินและน้ำเสียง งของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและความดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน
“ผู้บ่มเพาะอิสระคนนี้อวดดีเกินไป…”
ท่าทีสบาย ๆ ของเจี้ยนเฉินกลายเป็นความหยิ่งผยองในสายตาของเหล่าอัจฉริยะ มันทำให้บางคนไม่พอใจ พวกเขาจึงเริ่มหัวเราะเยาะ
ใบหน้าของเหอเฉียนเฉียนจมลงเมื่อนางได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด แสงชั่วร้ายริบหรี่ผ่านดวงตาของนาง ในความคิดของนาง ไม่ว่าหยางยู่เทียนจะพูดอย่างไร เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของเผ่ากร ระเรียนสวรรค์ของนาง แม้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายผิด แต่ก็ต้องเป็นหน้าที่ของเผ่ากระเรียนสวรรค์ที่จะจัดการกับเขา บุคคลภายนอกเหล่านี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้
