เมื่อเหอเฉียนเฉียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เจี้ยนเฉินก็ตัดบทขึ้นมาว่า “ถ้าพวกเจ้าคิดจะให้ข้าคุกเข่า ข้าขอปฏิเสธล่วงหน้า นับประสาอะไรกับคนอย่างพวกเจ้า แม้ว่าบรรพชนของพวกเจ จ้าจะเข้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง พวกเขาก็ไม่สามารถทำให้ข้าคุกเข่าได้”
“ไม่นะ ! ” เหอเฉียนเฉียนเริ่มกังวลเมื่อนางได้ยินเช่นนั้น ถ้าเขามีเรื่องกับคนที่นี่ มันจะง่ายกว่ามากที่จะจัดการกับเขา ท้ายที่สุดทุกคนก็อยู่ในตำแหน่งเดียวกัน ดังนั้นจึงไ ไม่มีใครกลัวใคร อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เจี้ยนเฉินได้กล่าวถึงบรรพชนของพวกเขาด้วยแล้ว เรื่องนี้ก็จะรุนแรงขึ้นมาก
“หยางยู่เทียน เจ้าอยากตายมากใช่หรือไม่ ถึงกล้าเอ่ยถึงบรรพชนของข้า ! ” ฉู่เจี๋ย โกรธแค้น เขาพลิกฝ่ามือ ทันใดนั้นกระบี่วัตถุเซียนคุณภาพเยี่ยมก็ปรากฏขึ้น ชั้นเปลวไฟสีทองค คำรามจากดวงอาทิตย์ปกคลุมกระบี่และยิงไปทางเจี้ยนเฉินเป็นริ้วสีทอง
“มันคือปราณกระบี่ตะวันฉาย ! นั่นคือปราณกระบี่ตะวันฉายของตระกูลฉู่ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าฉู่เจี๋ยจะใช้ทักษะการต่อสู้ที่ทรงพลังตั้งแต่เริ่มต้น ดูเหมือนว่าเขาต้องการที่จบทุกอ อย่างในการโจมตีครั้งเดียว…”
