“อะไรนะ… เจ้าใหญ่ เจ้าพูดว่าอะไรนะ? จะตัดขาดหรือ? จะตัดขาดกับข้าเหมือนน้องสามของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” ผู้เฒ่าอวิ๋นแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เจ้าใหญ่จะตัดขาดกับเขาหรือ?
“เพียงเพราะทรัพย์สินเหล่านี้ เจ้าถึงกับจะตัดขาดจากพ่อแท้ๆ ของตัวเองอย่างนั้นหรือ? เจ้าใหญ่ ข้าไม่เห็นด้วย!”
อวิ๋นโส่วกวงเอ่ย “ท่านพ่อ ภรรยาของข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด เกือบจะต้องตายทั้งแม่ทั้งลูก! ท่านพ่อ มนุษย์ต่างก็มีหัวใจ ไม่ใช่ตุ๊กตากระดาษ! ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ท่านเคยเอ่ยถามถึงภรรยาของข้าสักคำหรือไม่?”
“ชาวบ้านต่างก็ช่วยกันสวดภาวนา แล้วยังเอาไก่กับไข่ไก่มาให้ภรรยาของข้าอีก แต่ท่านที่เป็นพ่อแท้ๆ ของข้าเล่า ท่านทำอะไรอยู่หรือ? ท่านเอาแต่ตำหนิ ตำหนิพวกข้าว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังจะทำเป็นเรื่องใหญ่! ในเมื่อในใจท่านไม่เคยมีครอบครัวของพวกข้า งั้นพวกเราก็ตัดขาดกันเถิด ตัดขาดกันให้หมดเรื่องหมดราวไป!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอ่ยว่า “เมื่อคืนพ่อกลัวว่าจะไปรบกวนพวกเจ้า ส่วนวันนี้คนก็เยอะแยะไปหมด พ่อจึงคิดว่าจะขอให้… ภรรยาของโส่วเย่าพาไปเยี่ยมพวกเจ้าตอนค่ำๆ”
อวิ๋นโส่วกวงได้ยินดังนั้นก็แค่นหัวเราะ ไม่พูดอะไรออกมา หากเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เป็นคำโกหก เขาก็คงหลอกตัวเองให้
