เชื่อ แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้ชายอ่อนแอคนเดิมที่ใครๆ ต่างก็รังแกได้อีกต่อไปแล้ว
ทันใดนั้นเถาซื่อก็กรีดร้อง “ไม่ได้ เจ้าคนอกตัญญู ไอ้สารเลว ชีวิตของเจ้าเป็นพ่อของเจ้าที่ให้มา อยากตัดญาติหรือ ไม่มีทาง!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ข้าก็ไม่เห็นด้วยกับการตัดญาติ บุตรย่อมมิอาจวิจารณ์ความผิดของบิดา เจ้าใหญ่ เจ้ากำลังอกตัญญู!”
ในเมื่อกอบกู้ไว้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องกอบกู้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมตัดขาด เช่นนั้นความสัมพันธ์พ่อลูกก็จะยังคงอยู่!
ทว่าอวิ๋นโส่วกวงกลับตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้ว “อกตัญญูก็อกตัญญูเถิด วันนี้ต่อให้โดนฟ้าผ่า ข้าก็จะตัดขาดกับบ้านเดิมให้ได้”
ผู้เฒ่าอวิ๋นรับไม่ได้กับการกระทำของอวิ๋นโส่วกวง นี่หรือคือลูกชายที่ว่านอนสอนง่ายของเขา?
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นโส่วกวงยืนกรานเช่นนั้น เถาซื่อจึงกลอกตาไปมาแล้วเอ่ยว่า “จะตัดขาดก็ได้ งั้นเอาเงินมาหนึ่งพันตำลึง ถึงจะยอมตัดขาด! มิเช่นนั้นก็ไม่มีทาง!” นางต้องการเพียงแค่เงิน ไม่ได้สนใจเรื่องตัดแขนตัดขาอะไรนั่นเลย
ทันทีที่เถาซื่อพูดจบ ทุกคนต่างตกตะลึง กล้าเรียกร้องเสียจริง! หนึ่งพันตำลึงหรือ ไยไม่ไปปล้นเอาเสียเลยล่ะ!
ครั้งนี้แตกต่างจากตอนที่เฉาโส่วเย่าขอตัดญาติ ไม่มีผู้อาวุโสในตระกูลคนใดออกมาคัดค้านแม้แต่คนเดียว และก็ไม่มีใคร
