ออกมาเกลี้ยกล่อมอวิ๋นโส่วกวง
แต่เมื่อเถาซื่อเอ่ยเรียกร้องเงินหนึ่งพันตำลึงเพื่อแลกกับการตัดญาติ อวิ๋นเจียหรงจึงถามผู้เฒ่าอวิ๋นว่า “เจ้าสาม เจ้าล่ะ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
ครั้งนี้ผู้เฒ่าอวิ๋นเห็นด้วยกับความเฉลียวฉลาดของเถาซื่อเป็นอย่างมาก หนึ่งพันตำลึงเงิน ไม่ว่าอย่างไรเจ้าใหญ่ก็คงไม่มี หากเขาไม่มีเงิน ก็ไม่สามารถตัดญาติได้
ต่อให้เจ้ารองจะช่วยออกเงินให้ เขาก็ยังคงได้เงินหนึ่งพันตำลึง การแลกเปลี่ยนบุตรชายคนหนึ่งกับเงินหนึ่งพันตำลึง เขาคิดว่ามันคุ้มค่า เขายังมีเจ้าห้าอยู่ มีเงินหนึ่งพันตำลึงแล้ว ก็ยังซื้อที่ดินได้อีกหลายหมู่ และยังส่งเสียให้เจ้าห้าไปศึกษาเล่าเรียนได้อีก
“พี่ใหญ่ ความตั้งใจของเถาซื่อ ก็คือความต้องการของข้า”
อวิ๋นเจียหรงรู้สึกผิดหวังอย่างมาก หัวใจของอวิ๋นโส่วกวงแตกสลาย คำพูดนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว
ผู้อาวุโสของตระกูลอวิ๋น ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้าน รวมไปถึงชาวบ้านที่มามุงดูอยู่หน้าบ้าน ต่างก็ต่อว่าผู้เฒ่าอวิ๋นและเถาซื่อว่าหน้าด้าน พวกเขารุมด่าว่าทั้งคู่ไร้ยางอาย
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ แต่เขาไม่มีเงินนี่ เขาโทษอวิ๋นโส่วกวงที่เอาของล้ำค่าที่ท่านโหวยกให้ไปมอบให้กับตระกูล แต่ไม่ยอมให้เขา! บุตรชายที่ถูกเจ้ารองชักจูงให้เอาใจออกหากไป
