นยอดเขาด้านบนเทือกเขาเทพกระบี่ เขาดูราวกับพระที่ทำสมาธิ เขาไม่ได้แผ่พลังออกมาเลยแม้แต่น้อย เขานั่ง งหลังตรงเหมือนคนแก่ที่สุขภาพดีคนหนึ่ง
กงซุนอี้ค่อนข้างตื่นเต้น เขาไปยืนอยู่ด้านหลังเซียนกระบี่สวรรค์ ในอดีตนั้นเซียนกระบี่สวรรค์คือคนในตำนานสำหรับเขา ไม่ใช่แค่ไม่อาจก้าวข้ามได้ แต่แค่ตามทันสักเศษเสี้ยวห หนึ่งก็คือความฝันของกงซุนอี้แล้ว
ตอนนี้เมื่อได้อยู่ใกล้เซียนกระบี่สวรรค์ ตำนานที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้ มันก็ยากที่เขาจะสงบสติอารมณ์ได้
เซียนกระบี่สวรรค์ได้พูดขึ้นมาก่อน เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมยและใจเย็น “กงซุนอี้ ข้ารู้ว่าเจ้ามาทำไมกัน เจ้าต้องการให้ข้าไปจัดการกับหัวหน้าพิรุณของที่ราบสำราญสินะ ”
“ผู้อาวุโสเซียนกระบี่ช่างรอบรู้จริง ๆ แม้ว่าจะไม่เคยออกจากเทือกเขาเทพกระบี่แต่ก็รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลก ระดับการบ่มเพาะของผู้อาวุโสช่างน่าชื่นชมจริง ๆ ” กงซุนอี้เผย ความชื่นชมจากก้นบึ้งหัวใจ เขาหยิ่งทะนงแต่ก็ยังรู้สึกชื่นชมต่อเซียนกระบี่สวรรค์จากก้นบึ้งหัวใจ
ไม่เพียงแต่เซียนกระบี่สวรรค์คือยอดฝีมือระดับสูงของที่ราบรกร้าง แต่ชื่อเสียงของเขาบนที่ราบก็ไม่มีใครเทียบได้ เขาคือคนที่ยืนอยู่
