หัวหน้าตระกูล ผู้ใหญ่บ้าน และผู้อาวุโสตระกูลอวิ๋นถูกเชิญให้นั่งบนม้านั่ง จากนั้นอวิ๋นโส่วกวงก็ขึ้นไปเชิญผู้เฒ่าอวิ๋นที่ห้องนอนหลัก
เขาไม่แม้แต่จะชายตามองอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ที่ยืนหน้าซีดเผือดพิงกรอบประตูด้วยความหวาดกลัว
“พี่ใหญ่…”
อวิ๋นโส่วกวงทำราวกับไม่ได้ยิน เดินตรงเข้าไปในห้องนอนหลัก เขาเหลือบมองเถาซื่อที่นั่งขัดสมาธิทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่บนเตียงโดยไม่ได้มีท่าทีจะทักทายเขาแม้แต่น้อย
ผู้เฒ่าอวิ๋นกำลังสูบยาเส้น พอเห็นอวิ๋นโส่วกวงเข้ามา สีหน้าก็ดูลำบากใจขึ้นเล็กน้อย “เจ้าใหญ่ เจ้ามาแล้ว…”
“ท่านพ่อขอรับ หัวหน้าตระกูลกับผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว เชิญท่านออกมาหน่อยเถิด พวกเรามาพูดเรื่องเมื่อคืนกัน”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้น ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย จริงอย่างที่คาด ลูกชายคนนี้มาเอาเรื่องกับเขาแล้ว แต่พอคิดว่าคนที่ก่อเรื่องคือบุตรสาวทั้งสองของตระกูลเจียง หัวใจของผู้เฒ่าอวิ๋นก็ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป
ทว่าปากยังคงบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ “เจ้าใหญ่ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน มีเรื่องอะไรก็พูดกันในบ้านไม่ได้หรือ? ต้องให้หัวหน้าตระกูลกับผู้ใหญ่บ้านมาวุ่นวาย ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตจนคนเขารู้กันไปทั่ว”
อวิ๋นโส่วกวงได้ยินดังนั้น หัวใจก็ปวดร้าว เมื่อคืนจ้าวซื่อแท้งลูก เกือบเอาชีวิตไม่รอด ชาวบ้านต่างก็รู้กั
