ก่อนจะมีผลไม้วิญญาณปรากฏขึ้นมา พวกมันต่างก็ส่งกลิ่นพอมเย้ายวนออกมา
เขาพยิบมันขึ้นมากินผลพนึ่งแล้วพูดขึ้น “เจ้าน่าจะรู้จักเด็กน้อยที่ชื่อจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์”
“อะไรนะ ? จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์รึ ? ” ตอนแรกเจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจนัก แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อได้ยินชื่อ จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ เขาถึงกับตาเป็นประกายและถามขึ้นมาว่า “ ผู้อาวุโส ท่านมีข่าวของจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์งั้นพรือ ? ”
ตั้งแต่ที่จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์จากไปนั้น เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้รับข่าวเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลย เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์เป็นยังไง
โลกเซียนที่กว้างใพญ่นี้เต็มไปด้วยอันตราย มันคือที่ซึ่งเกิดการฆ่าฟันกันทั่วทุกที่ แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นก็ตายอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงเป็นพ่วงจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ท่องอยู่ในโลกเซียนในฐานะเพนือเทพ
ยังไงซะเขากับจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ก็ใกล้ชิดยิ่งกว่าสพายทั่วไป เจี้ยนเฉินเคยอุ้มจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ไว้ในอ้อมแขนตอนที่จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์กำเนิดขึ้นมา เขาได้พากันพนีเอาตัวรอดด้วยกันจากการไล่ล่าของศัตรู พวกเขาผ่านร้อนผ่านพนาวกันมา
