ซ่างกวนมู่เอ๋อไม่ลังเลใจ พิณปิศาจร่ำไห้ที่เรียบง่ายปรากฏขึ้นในมือของนางทันที
ทันทีที่ชายคนนั้นเห็น พิณ ตาของเขาก็แข็งค้าง เขาจ้องมองมันอย่างว่างเปล่าขณะที่เขาเริ่มมึนงง
พิณเป็นเหมือนกุญแจสู่ชุดความทรงจำที่เขาได้ปิดผนึกไว้เมื่อนานมาแล้ว ความทรงจำปรากฎอยู่เต็มดวงตาของเขาพร้อมกับความเศร้าโศก
“พิณปิศาจร่ำไห้ โอ้ พิณปิศาจร่ำไห้ ในที่สุดข้าก็ได้เห็นพิณปิศาจร่ำไห้อีกครั้ง…” ชายคนนั้นบ่นพึมพำ ในขณะนั้นหัวใจของเขาที่ยังคงเงียบเพราะใครจะรู้ว่านานแค่ไหนที่จะไม่ขยับไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
ด้วยการโบกมืออย่างนุ่มนวล พิณปิศาจร่ำไห้ก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าเขา
การจ้องมองของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายในขณะที่เขาจ้องที่พิณราวกับว่าเขากำลังเก็บความทรงจำของเขาไว้ เขาพูดอย่างเศร้าใจ“ พิณปิศาจร่ำไห้ยังคงอยู่ที่นี่ แต่เจ้าไม่อยู่…”
ราวกับว่าชายคนนั้นคิดถึงบางสิ่งที่น่าเศร้าจากอดีตเขาดูเหมือนจะเศร้ามากและมีจิตใจที่ตกต่ำ
