ซ่างกวนมู่เอ๋อจ้องมองไปที่ชายคนนั้นด้วยแววตาแปลก ๆ นางถามอย่างกระตือรือร้น “ผู้อาวุโส ท่านรู้จักอาจารย์หรือ ? ” นางได้รับมรดกของบรรพชนสาม แม้ว่าซ่างกวนมู่เอ๋อจะไม่เคยเห็นบรรพชนสามหรือแม้แต่มีความประทับใจใด ๆ ในตัวนาง แต่นางก็ปฏิบัติต่อบรรพชนสามในฐานะอาจารย์ของนาง
ในที่สุด นางก็ได้พบกับคนรู้จักของอาจารย์ของนาง ซ่างกวนมู่เอ๋อก็รู้สึกยินดี
“ข้ารู้จักนาง ไม่ใช่แค่รู้จักนาง นางเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ข้าหลงรักในชีวิตของข้า” ชายคนนั้นบ่นเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจเข้าใจได้ มีความรู้สึกสงสารเล็กน้อยเช่นกัน
แต่ไม่นาน ชายคนนั้นก็ระงับอารมณ์ทั้งหมดและกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขามองไปที่ซ่างกวนมู่เอ๋ออย่างอ่อนโยนและพูดอย่างเป็นมิตรว่า“ เจ้ามีนามว่าซ่างกวนมู่เอ๋อใช่หรือไม่ ? เนื่องจากเจ้าเป็นศิษย์คนเดียวของนาง ข้าต้องเลี้ยงดูเจ้าให้ดีอย่างแน่นอนเพื่อที่เจ้าจะได้เติบโตในเวลาอันสั้นที่สุด มากับข้า นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะสามารถฝึกฝนอย่างสงบสุขในตระกูลเต๋า”
“ตระกูลเต๋า? ผู้อาวุโส ท่านมาจากตระกูลเต๋า ? ” อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางได้ยินเขาพูดถึงตระกูลเต๋า สีหน้าของซ่างกวนมู่เอ๋อก็เปลี่ยนไปทันที
