ด้อย่างราบรื่นนั้น เป็นเพราะอวิ๋นเจียวใช้ประโยชน์จากการที่ผู้เฒ่าอวิ๋นต้องการสูตรอาหาร นับว่าเป็นการวางกับดักให้ผู้เฒ่าอวิ๋น พวกเขาถึงได้ตัดญาติได้โดยไม่ต้องสูญเสียอะไรเลย
แต่อวิ๋นโส่วกวงแตกต่างออกไป ครั้งนั้นพ่อแม่ของพวกเขายังไม่ยอมแยกบ้านให้เลยด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะพี่รองยื่นข้อเสนอช่วยเหลือเจ้าสี่ที่ถูกจับเข้าคุกของศาลาว่าการอำเภอ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือพี่ใหญ่ก็ไม่มีทางแยกบ้านออกมาได้
ครั้งนี้พวกเขาทั้งสองครอบครัวได้รับของขวัญจากท่านโหว พ่อแม่ของพวกเขายิ่งไม่มีทางยอมให้ตัดญาติ
อวิ๋นโส่วจงมองอวิ๋นโส่วกวงแล้วพูดว่า “ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไร หากพี่ใหญ่ต้องการตัดญาติ ข้าก็ยินดีช่วยเหลือท่าน”
อวิ๋นโส่วกวงมองอวิ๋นโส่วจงด้วยแววตาซาบซึ้ง เขารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของน้องรอง แต่เขาติดค้างน้องรองมากเกินไปแล้ว ไม่อยากให้น้องรองต้องมาพัวพันกับคนบ้านเดิมหรือเดือดร้อนเพราะเขาอีก
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “หากตัดญาติไม่ได้ ข้าก็จะขอออกจากตระกูล ถึงอย่างไรเจ้าก็ออกจากตระกูลไปแล้ว พวกเราก็สร้างโถงบรรพชนขึ้นมาใหม่ กราบไหว้บูชาท่านแม่เป็นบรรพบุรุษของพวกเรา”
คำพูดนี้ทำให้อวิ๋นโส่วจงและเฉาโส่วเย่าต่างตกตะลึง อวิ๋นโส่วกวงที่อ่อนแอและยอมก้มหัวมาตลอดสี่สิบปี กลับมีความคิด
