ันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอตกเย็น สมาชิกของทั้งสามครอบครัวกลับมาพร้อมหน้ากัน จึงพากันไปกินข้าวที่บ้านของอวิ๋นเจียว
อาหารมื้อนี้อุดมสมบูรณ์มาก แต่จ้าวซื่อกินไปอ้วกไป ปกติแล้วนางรู้สึกว่าอาหารมันๆ นั้นอร่อยนัก แต่วันนี้พอหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่มันเยิ้มถูกยกมา ยังไม่ทันวางตรงหน้า นางก็ทนไม่ไหวแล้ว
อวิ๋นโส่วกวงกับลูกชายพลันกังวลทั้งยื่นน้ำ ทั้งลูบหลังให้
“แม่เจ้า เป็นอะไรไป?”
“ท่านแม่ ดีขึ้นหรือไม่?”
“ข้าจะไปตามหมอมา”
จ้าวซื่อรีบพูด “ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปตามหมอ แม่แค่รู้สึกคลื่นไส้ ไม่รู้ว่าท้องไส้ไม่ดีหรือเปล่า”
แต่ฟางซื่อกลับพูด “พี่สะใภ้ ท่านลองคิดดูดีๆ หรือว่าท่านกำลังตั้งครรภ์?”
เฉาซื่อก็นึกขึ้นได้ “นั่นสิเจ้าคะ พี่สะใภ้ อาการแบบนี้เหมือนกับคนท้องเลย!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นโส่วกวงก็ตกตะลึง ส่วนอวิ๋นฉี่เสียงวิ่งออกไปทันที “ข้าจะไปตามหมอมา!”
อวิ๋นฉี่ชิ่งก็รีบย้ายหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไปไกลๆ กลัวว่าท่านแม่จะได้กลิ่นแล้วรู้สึกแย่
อวิ๋นโส่วกวงเพิ่งรู้สึกตัว ตื่นเต้นดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “แม่เจ้า เจ้า… เจ้าท้องจริงๆ หรือ?”
จ้าวซื่อหน้าแดงก่ำ “ข้าก็ไม่รู้” หลายปีมานี้ นางถูกเถาซื่อรังแก ร่างกายอ่อนแอทำให้ระดูมาไม่ปกติ บางครั้งก็มาก่อน บางครั้งก็มาช้า ดังนั้น แม้ว่าจ้าวซื่อจะสงสัยแต่ก็ไม่มั่นใจน
