“ใคร?” อวิ๋นโส่วกวงประคองจ้าวซื่อ อวิ๋นฉี่ชิ่งกับอวิ๋นฉี่เสียงคว้าเสียมกับจอบไว้ในมือ เดินเข้าไปใกล้ประตูบ้าน ทันใดนั้นเสียงในบ้านก็เงียบหายไป
“ใครอยู่ในนั้น?”
“รีบออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกข้าจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ ถึงตอนนั้นอย่าหาว่าพวกข้ารุนแรง!”
“อย่า… อย่าตีเจ้าค่ะ… ข้าเองเจ้าค่ะ หลิ่วจือ…”
กล่าวจบประตูก็เปิดออก เจียงหลิ่วจือเดินออกมาจากด้านใน อวิ๋นโส่วกวงยกโคมไฟขึ้นมา ส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นใบหน้าของเจียงหลิ่วจือสะท้อนใต้แสงไฟ ในมือของนางถือผ้าต่วนหลายพับ ก้มหน้าก้มตา เดินก้าวเท้าเล็ก ๆ
ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงทำหน้าถมึงทึง สีหน้าของอวิ๋นโส่วกวงก็ไม่น่ามองนัก คนบ้านเก่าช่างไร้ยางอายยิ่งนัก พวกเขาไม่อยู่บ้าน ก็แอบมาขโมยของ!
ฉี่เสียงตวาด “เอาของไปวางไว้ที่เดิม!”
เจียงหลิ่วจือก้มหน้า ไม่ปริปาก ไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีทีท่าว่าจะคืนแม้แต่น้อย
ฉี่เสียงกำลังจะเข้าไปแย่ง เจียงหลิ่วจือก็รีบวิ่งไปทางบ้านใหญ่ ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงโกรธจัด รีบวิ่งไล่ตามไปทันที
“ช่างเถิด เจ้าใหญ่ เจ้ารอง กลับมาเถอะ” อวิ๋นโส่วกวงเป็นคนใจอ่อน ไม่ชอบมีเรื่องมีราวกับใคร ประกอบกับตอนนี้จ้าวซื่อกำลังตั้งครรภ์ จึงไม่อยากเอาเรื่องเอาราวอะไรมาก จึงรีบห้ามฉี่ชิ่งกับฉี่เสียง
ทว่าในตอนนั้นเองก็มีเงาร่างวิ่งออกมาจาก
