ในบ้านอีกคน ไม่ใช่วิ่งไปทางห้องหลัก แต่กลับวิ่งไปทางห้องเดิมของเจ้าสี่
อวิ๋นโส่วกวงกับจ้าวซื่อไม่ทันระวังว่าในบ้านยังมีคนอยู่ อีกทั้งเงาร่างนั้นก็ดูท่าทางลนลาน จึงชนเข้ากับจ้าวซื่ออย่างจัง อวิ๋นโส่วกวงแม้จะประคองจ้าวซื่ออยู่ แต่ก็ไม่ได้ออกแรงมากนัก จ้าวซื่อจึงเซล้มลงกับพื้น
“ท่านแม่!”
“แม่เจ้า!”
สามคนพ่อลูกตกใจสุดขีด ส่วนจ้าวซื่อในเวลานี้ สองมือของนางกุมท้องไว้แน่น สีหน้าเจ็บปวดอย่างมาก จากนั้นก็มีเลือดไหลออกมาจากหว่างขาของนาง
“รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!”
ชุ่ยเหนียงได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบออกมา พอเห็นภาพตรงหน้ากับสีหน้าตื่นตระหนกของพ่อลูกสามคน จึงรีบร้องบอก ฉี่เสียงรีบวิ่งออกไปทันที
“นายท่านใหญ่ รีบพาฮูหยินใหญ่เข้าไปในบ้านเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะไปตามนายท่านรองเอง” ชุ่ยเหนียงกล่าวจบก็รีบวิ่งออกไป
อวิ๋นโส่วกวงรีบช้อนตัวจ้าวซื่อขึ้น จ้าวซื่อซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของอวิ๋นโส่วกวง ใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เลือดยังคงไหลไม่หยุดไปตลอดทางจนถึงในห้อง
“ท่านพี่… ข้า… ข้าขอโทษ… ลูก…” จ้าวซื่อเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบากและรู้สึกผิด ยังไม่ทันพูดจบก็หมดสติไป
“แม่เจ้า… แม่เจ้า เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจสิ อย่าทำให้ข้ากลัว…” น้ำตาของอวิ๋นโส่วกวงไหลอาบแก้ม เขาหวาดกลัวจริงๆ หัวใจราวกับถูกกรีดแทง ทั้งว่างเปล่าและเ
