จ็บปวด
หมอโจวกับฉี่เสียงรีบวิ่งมาด้วยความเร็ว หมอโจวยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็รีบจับชีพจรของจ้าวซื่อ ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด คิ้วของหมอโจวขมวดเป็นปม
“ท่านหมอโจว ภรรยาข้า…”
หมอโจวมองหน้าอวิ๋นโส่วกวงกับลูกชายทั้งสองที่กำลังหวาดกลัวด้วยแววตาเห็นใจ แต่ก็ยังคงส่ายหน้า “เตรียมจัดงานศพเถิด”
อวิ๋นโส่วกวงได้ยินดังนั้นก็ทรุดตัวลงกับพื้น สีหน้าซีดเผือดในพริบตา ครู่หนึ่ง เขาก็ร้องไห้โฮออกมา ปล่อยความทุกข์ทรมานที่กักเก็บไว้ในใจตลอดหลายปีมานี้
“ท่านหมอโจว ข้าขอร้องท่าน ช่วยท่านแม่ข้าด้วยขอรับ ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าใดก็ยอม”
“ใช่ๆ บ้านเรามีเงิน ท่านช่วยแม่ข้าด้วยขอรับ ข้าขอร้องท่านแล้ว” พี่น้องทั้งสองคุกเข่าลง แล้วโขกศีรษะให้หมอโจว
หมอโจวรีบพยุงพวกเขาทั้งสองขึ้น “ไม่ใช่ข้าไม่ช่วย แต่ร่างกายของแม่พวกเจ้าเดิมทีก็เสียหายมากอยู่แล้ว แม้ว่าหลายเดือนมานี้จะฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาบ้าง แต่สุดท้าย… คราวนี้ต่อให้ท่านฮัวถัว [1] กลับชาติมาเกิดก็ไม่อาจช่วยได้แล้ว…”
ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา หมอโจวจึงได้แต่ปลอบใจว่า “พวกเจ้ารีบไปเตรียมงานศพเถิด ปล่อยให้ฮูหยินใหญ่จากไปอย่างสงบ” กล่าวจบเขาก็ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลอวิ๋นเก่า ระหว่างทางที่มานั้น ฉี่เสียงได้เล่าเรื่องร
