“เนื่องจากผู้นำออกปาก ครอบครัวตงของเราจะไว้ชีวิตของคนผู้นี้” ผู้อาวุโสสูงสุดหัวเราะเบา ๆ และเห็นด้วยตรง ๆ เ เขาทำตัวกับเจี้ยนเฉินแตกต่างไปจากเทียนซวง
“เทียนซวง ทะ-ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า ? ” หลัวเฟยเย่กระอักเลือด ขณะที่ดวงตาของเขาเหม่อลอย เขาได้รับผลกระทบอย่างนั กจากสิ่งที่เผ่าเทพที่ร่วงหล่นกำลังเผชิญ
ในเวลาเดียวกัน รากของกล้วยไม้กลืนกินอมตะที่อยู่ใต้ดินก็หยุดดูดซับเลือด ดอกไม้ขนาดใหญ่เต็มไปด้วยหมอกแดงหนาแน่ น ขณะที่ส่งพลังจิตออกไป
ในช่วงเวลาสั้น กล้วยไม้กลืนกินอมตะได้ดูดซับเลือดและพลังปราณของเผ่าเทพที่ร่วงหล่นหลายแสนคน แม้ว่าคนที่เ เก่งที่สุดจะเป็นแค่เหนือเทพ แต่พลังปราณที่สะสมไว้นั้นก็เทียบเท่ากับขั้นอสงไขยหลายคน หลังจากที่กินซากศพจำน นวนมากเช่นนี้ กล้วยไม้กลืนกินอมตะก็มาถึงขีดจำกัด
กล้วยไม้กลืนกินอมตะไม่สามารถดูดซับศพได้ทั้งหมด มันทำได้เพียงปล่อยให้ศพกระจัดกระจายไปทั่วพื้นดินและปล่อยให้ เลือดไหลรินก่อนที่จะทำให้กลายเป็นละออง
“คราวนี้น่าจะเพียงพอแล้ว” เจี้ยนเฉินจ้องไปที่กล้วยไม้กลืนกินอมตะขณะที่เขาบ่มพึมพำกับตัวเอง จากนั้นเขาก็มาถ ถึงด้านหน้ากล้วยไม้กลืนกินอมตะในพริบตาและเฝ้าดูมันด้วยตัวเอง
