จางเฟิงหยุนรู้สึกได้ถึงสถานการณ์ที่เลวร้าย หากจื้อเจี้ยนทำร้ายเขาในเวลานี้ เขาต้องเผชิญหน้ากับการคุกคามที่ม มันถึงชีวิต โดยไม่ลังเล เขาถอยห่างจากจื้อเจี้ยนทันที เขาพร้อมที่จะต่อสู้ก็ต่อเมื่อพลังวิญญาณของเขาฟื้นตัว
เมื่อจางเฟิงหยุนถอยไป เหลือเพียงเจิ้งหู่เท่านั้นที่สู้กับจื้อเจี้ยน
“ไม่มีใครแล้ว เจ้าไม่อาจต่อสู้กับข้าได้ การฆ่าเจ้ามันก็แค่ของกล้วย ๆ ” จื้อเจี้ยนพูดอย่างเย็นชา ทันใดนั้นดวง งตาของเขาก็กลายเป็นสีดำสนิทราวกับหลุมมิติ มันซ่อนพลังงานที่น่ากลัวอย่างมาก
ใบหน้าของเจิ้งหู่เปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเขาเห็นดวงตาของจื้อเจี้ยน เขารู้ทันทีว่ามันเป็นอย่างไร นี่ไม่ใช่พลั งวิญญาณนักรบที่โจมตีออกมาตามปกติ
อย่างไรก็ตามแม้ว่าเจิ่งหู่จะระวังตัว แต่ก็สายเกินไป พลังวิญญาณนักรบไม่อาจป้องกันได้และจื้อเจี้ยนสามารถใช้พลัง งวิญญาณนักรบได้เพียงแค่คิด เมื่อเจิ้งหู่สังเกตเห็นดวงตาของจื้อเจี้ยน พลังวิญญาณนักรบก็พุ่งออกไปแล้ว มันมาถึ งภายในเสี้ยววินาที
ทันใดนั้น เจิ้งหู่ก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา เขาเริ่มเซในขณะที่พยายามทนต่อความเจ็บปวดจากวิญญาณของเขา เขาสูญเสียส สัมผัสรอบ ๆ ตัวของเขาไปชั่วคราว
วูบ !
