ในเวลาเดียวกัน มีแสงวาบขึ้นและกระบี่ของจื้อเจี้ยนก็กวาดแทงออกไปที่หัวของเจิ้งหู่ราวกับสายฟ้า
เจิ้งหู่ตาย
จื้อเจี้ยนสะบัดกระบี่ของเขาและโยนศพของเจิ้งหู่ไปที่ภูเขานักรบวิญญาณหลังจากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปหาจางเฟิงหยุน น
“เจิ้งหู่ตายแล้วจริง ๆ….” จางเฟิงหยุนค่อย ๆ ฟื้นตัว เขาจ้องไปที่ศพของเจิ้งหู่อย่างเหม่อลอยขณะที่หน้าผากของ งเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
“บัดซบ….” กงจี้, วูหลูและคนอื่น ๆ ต่างก็สบถออกมา ด้วยการเสียชีวิตของเจิ้งหู่ พวกเขาสูญเสียผู้เชี่ยวชาญระดับ บสูงไปอีกคน ชัยชนะของพวกเขาค่อย ๆ ลอยห่างออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหลาม่านเทียนและเหอยี่เต๋าต่างก็เครียด พวกเขาจ้องไปที่ศพของเจิ้งหู่อย่างเงียบ ๆ
“ถอยกันเถอะ” บรรพชนสายลมพลิ้วถอนหายใจเบา ๆ ในตอนนี้เขามืดหม่นมาก เขามองไปที่โจวซีเตา, ตงวู่หมิงและเลี่ย ยหวานหวู่จิที่ไม่ได้เข้าร่วมสู้ก่อนที่จะหันหลังและจากไป
กงจี้, วูหลูและจางเฟิงหยุนรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้พวกเขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พวกเขาหยุดต่อสู้และถอยกลับอย่างไม ม่ลังเล
เหลาม่านเทียนและเหอยี่เต๋าชำเลืองมองกันและกัน พวกเขากัดฟันและถอยเหมือนกับคนอื่น ๆ
