แมวตะกละ วันๆ เอาแต่กิน!”
เฉาหลานเอ๋อร์แก้ต่าง “มีกินนับว่าเป็นโชค ยิ่งกว่านั้น ข้าถูกท่านย่าเอาเปรียบมานานหลายปี ร่างกายข้าย่อมต้องบำรุงให้ดีไงเจ้าคะ”
คำพูดนี้ของนางทำให้เฉาซื่อ จ้าวซื่อ และเฉาเหลียนเอ๋อร์นึกถึงความหลังขึ้นมาทันที ตอนนี้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแล้ว ทุกคราที่คิดย้อนกลับไป ไม่รู้เลยว่าแต่ก่อน พวกนางกล้ำกลืนฝืนทนผ่านมันมาได้อย่างไร
เฉาซื่อโอบกอดเฉาหลานเอ๋อร์และเฉาเหลียนเอ๋อร์เอาไว้ น้ำตาคลอเบ้า “เป็นเพราะพ่อแม่ไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องพวกเจ้าได้… หากไม่ใช่เพราะลุงรองของเจ้ากับเจียวเอ๋อร์ พวกเราก็คงไม่ได้แยกบ้านออกมาอยู่เองแบบนี้ แถมยังได้ตัดญาติอีก ชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้ช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะบุญคุณของครอบครัวลุงรอง…”
จ้าวซื่อเองก็ถอนหายใจ “ใช่แล้ว ชีวิตในตอนนี้เป็นสิ่งที่เมื่อก่อนไม่กล้าแม้แต่จะวาดฝัน ตอนนี้น้องรองกลับมาแล้ว ไม่อย่างนั้นร่างกายนี้ของข้าคงทนการข่มเหงรังแกของเถาซื่อได้อีกไม่กี่ปี”
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ จ้าวซื่อก็ไม่เรียกเถาซื่อว่าแม่แล้ว ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น นางจึงกล้าที่จะยืนหยัดอย่างมั่นคง ยิ่งไปกว่านั้นลูกชายทั้งสองของนางเกือบถูกใส่ร้ายจนต้องติดคุก ความเกลียดชังที่มีต่อบ้านหลังเดิมก็ยิ่งฝั
