กล่าวจบ ผู้เฒ่าอวิ๋นก็มอบหนังสือขายตัวให้แก่นางต่อหน้าทุกคน อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปหมด จับหนังสือขายตัวด้วยมือสั่นเทา แต่สุดท้าย ความรู้สึกเกลียดชังก็มีมากกว่าสิ่งอื่นใด
ส่วนผู้เฒ่าอวิ๋น กลับได้หน้าคืนมาบ้างจากการกระทำในครั้งนี้
“เจวียนเอ๋อร์ ไปเก็บข้าวของ ตามพ่อกลับหมู่บ้านไหวซู่เถิด เจ้าวางใจได้ ตราบใดที่พ่อยังมีข้าวกิน เจ้ากับหลานๆ ก็ต้องได้กินเช่นกัน”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เช็ดน้ำตา พูดด้วยเสียงสะอื้น “ขอบพระคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”
ผู้เฒ่าอวิ๋นหันไปขอร้องอวิ๋นเจียหรงกับผู้ใหญ่บ้าน “พี่ใหญ่ ขอให้ลูกสาวข้าได้เก็บข้าวของไปบ้างเถิด อย่างไรเสียนางกับหลานๆ ก็ต้องกินต้องใช้…”
ทุกคนเป็นคนตระกูลเดียวกัน อวิ๋นเจียหรงก็ไม่อาจใจดำได้ จึงกล่าวว่า “ไปเก็บเถิด อย่างไรเสียบ้านหลังนี้กับร้านค้าก็ต้องขายทิ้งแล้ว ของใช้พวกนั้นเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์”
ผู้เฒ่าอวิ๋นถอนหายใจ “เช่นนั้นก็ขอบคุณพี่ใหญ่ ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านเป็นอย่างมาก เถาจือ เจ้าไปจ้างเกวียนวัวมาสักคัน”
ไม่นาน เกวียนวัวก็มาถึง อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ขนห่อสัมภาระขึ้นรถเป็นภูเขาเลากา ทั้งผ้าห่ม หมอน มุ้ง เสื้อผ้าอาภรณ์ ถุงเท้ารองเท้า ถ้วยชามรามไห ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน เกลือ…
แทบทุกอย่างที่พอจะขนไปได้ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็ขนขึ้นเกวียนจนหมด
