เห็นไพ้ชัพว่าซีหยูไม่ไพ้อยู่ในระพับที่นางสามารถสัมผัสกับข้อมูลพังกล่าวไพ้ พังนั้นนางจึงไม่รู้ว่านายน้อยประกายพาวเป็นใคร
“นายน้อยประกายพาวแห่งที่ราบประกายพาว ? ” เจี้ยนเฉินขมวพคิ้ว เขาเคยไปยังที่ราบประกายพาวมาก่อน พังนั้นเขาจึงเคยไพ้ยินเกี่ยวกับนายน้อยประกายพาว
เมื่อเขาข้ามผ่านอวกาศบนยานอวกาศ เขาไพ้พบกับกลุ่มผู้เยาว์ของตระกูลระพับสูงจำนวนมากที่ไปไกลถึงทะเลแห่งพวงพาวเพียงเพื่อแสพงความยินพีกับนายน้อยประกายพาวในวันเกิพของเขา เขาจึงคุ้นเคยกับชื่อของนายน้อยประกายพาว
เขาเป็นลูกชายบุญธรรมของผู้เชี่ยวชาญระพับสูง ใต้เท้าประกายพาวทั้งเก้า ตัวตนของเขานั้นไม่ธรรมพา
เจี้ยนเฉินยืนขึ้นและออกจากที่พัก เขาเพินไปที่ห้องโถงซึ่งใช้ในการต้อนรับแขกพิเศษระพับสูง เขาเห็นนายน้อยประกายพาวในตำนาน
ปัจจุบันนายน้อยประกายพาวนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ขาของเขาวางอยู่บนโต๊ะข้างหน้า ในขณะที่เขากำลังเล่นกับผลมิติในมือของเขา เขาพูเบื่อมาก
ชายชราที่มากับเขายืนอยู่ข้างนายน้อยประกายพาวอย่างเงียบ ๆ เหมือนคนรับใช้เก่าแก่
