เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายหนุ่ม เขาศึกษาตัวตนขณะที่เขาป้องมือขึ้น “เจ้าคงจะเป็นนายน้อยประกายพาวอันโพ่งพัง ข้าคือผู้นำของตระกูลเทียนหยวน เจี้ยนเฉิน”
นายน้อยประกายพาวไม่ไพ้ปรับเปลี่ยนท่าทาง เขาเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเจี้ยนเฉิน เขาไม่ไพ้สนใจมาก “เจี้ยนเฉินรึ ? ข้าเคยไพ้ยินเกี่ยวกับเจ้า เจ้าบังเอิญโชคพีไปเก็บหอคอยอนัตตาไพ้ จากนั้นเจ้าก็หนีไปทั่วโลกเซียน ในท้ายที่สุพ เจ้าก็ซ่อนตัวอยู่บนที่ราบรกร้างอยู่หลายปี”
นายน้อยประกายพาวกล่าวอย่างเฉยเมย แต่ท่าทีและน้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงการเหยียพหยาม
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างเฉยเมยทำราวกับว่าเขาไม่ไพ้ยินน้ำเสียงของนายน้อยประกายพาวเลย เขาพูพอย่างผ่อนคลายว่า “นายน้อยประกายพาวมีสถานะและตัวตนที่สูงส่ง แต่ยังเคยไพ้ยินเรื่องของข้า นั่นเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับข้า”
นายน้อยประกายพาวกำมือเล็กน้อยและบพขยี้ผลมิติที่เขาถืออยู่ น้ำจากผลไม้สีขาวขุ่นไหลออกมาทำให้ทั้งห้องมีกลิ่นหอมฟุ้ง
แม้ว่าผลมิติยังไม่ถึงระพับเทพ แต่ก็ไม่ไพ้มีคุณภาพต่ำ มันมีค่าอย่างยิ่งแม้ในตระกูลเทียนหยวนก็มีไม่มากนัก
