แห่งกระบี่รวมกับทักษะต่าง ๆ ที่เขามีแล้ว เขาก็มั่นใจว่าจะจัดการกับเหล่ายอดฝีมืออสงไขยได้ทุกคน
หลังจากนั้นเขาก็หายตัวไปต่อหน้าเหล่ายอดฝีมือขอบเขตตั้งต้น เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“กฎมิติ ! ” สายตาของเหล่ายอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นรอบตัวเจี้ยนเฉินต่างก็พากันหรี่ลง
“ไม่ ทำไมกฎมิติของเขาถึงได้ต่างจากกฎมิติที่ข้าเคยเห็นในอดีต ? เขาไม่ได้สร้างพลังงานใด ๆ ออกมาเลย” ยอดฝีมือบรรพกาลคนหนึ่งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด สีหน้าของเขาค่อนข้างแปลกใจ
“เขาไปถึงเมืองที่ห่างไปกว่าสิบล้านกิโลเมตรแล้ว แปลก ทำไมเขาถึงไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เมื่อใช้กฎมิติ ? มันถึงกับไม่มีพลังของกฎมิติหลงเหลืออยู่ด้วยซ้ำ..”
แม้แต่เย่อี้หานก็แปลกใจ เขามองไปยังจุดที่เจี้ยนเฉินหายตัวไปและเริ่มรู้สึกกังวลใจขึ้นมา “นะ นี่มันเหมือนกับความสามารถของจักรพรรดิแมลงมิติ มีแค่จักรพรรดิแมลงมิติที่เกิดมาโดยเข้าใจมิติได้ที่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเงียบงันโดยไม่อาจจะมีใครรับรู้ได้….”
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็พบค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกลและได้ทำการออกจากที่ราบสำราญทันที
ด้วยการที่มีเฮยหยาอยู่ข้างกาย เขาก็ได้ยืนยันได้ว่าไม่มีใครอื่นที่เขารู้จักอยู่
