….
เขาจมอยู่กับความยินดีในการดูดซับวิญญาณจนเจี้ยนเฉินลืมเรื่องเวลาและลืมเรื่องตัวเขาเอง ความคิดเดียวที่เขามีตอนนี้คือการเพิ่มความแข็งแกร่งให้ได้มากที่สุด
ความเข้าใจกฎมิติของเขาเหมือนจะเพิ่มขึ้นโดยไม่มีอะไรจะหยุดยั้ง มันเพิ่มขึ้นจากราชาเทพช่วงปลายมาถึงขอบเขตตั้งต้น
….
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ไฟสีทองในทะเลสติของเจี้ยนเฉินก็หายไป จักรพรรดิเพลิงแดงได้เอาตัวเจี้ยนเฉินออกมาจากเตาเตาสวรรค์ เขาปรบมือและพูดขึ้นมา “หัวหน้า วิญญาณของจักรพรรดิแมลงมิติถูกดูดซับหมดแล้ว”
หัวหน้าพิรุณได้ปรากฏตัวข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน นางมองไปที่หน้าตากของเจี้ยนเฉินด้วยสายตาเย็นชาซึ่งแฝงไปด้วยประกายแปลก ๆ
“เจ้าไม่ทำให้ข้าติดหวัง” หัวหน้าพิรุณพึมพำออกมา ตอนนั้นสายตาที่นางมองไปยังเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันราวกับว่านางกำลังมองสัตว์ประหลาดอยู่
“เด็กนี่สามารถดูดซับกฎมิติจากจักรพรรดิแมลงมิติได้จริง ๆ ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แต่มันดูเหมือนว่าวิญญาณของเขาค่อนข้างพิเศษ” จักรพรรดิเพลิงแดงพูดขึ้นและมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาแปลก ๆ เช่นกัน
“มันเพราะวิญญาณของเขาแตกต่างไปถึงทำให้เขาทำแบบนี้ได้” “หัวหน้าพิรุณพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่สาย
