ทันใดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยก็ดังขึ้นในใจของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ นางรู้จักผู้เฒ่าอวิ๋นและเถาซื่อดี นางรู้ว่าหากตนเองอยากกลับมาอยู่ที่บ้านเดิม จะต้องเสียเงินเสียทองเป็นแน่
แต่นิสัยของผู้เฒ่าอวิ๋นและเถาซื่อนั้น นางก็รู้ดีว่าเป็นเช่นไร พวกเขาไม่ต่างอะไรกับปลิงที่คอยแต่จะสูบเลือดเนื้อของทุกคนในครอบครัวจนแห้งเหือด เพื่อไปปรนเปรออวิ๋นโส่วหลี่บุตรชายคนเล็ก
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลำบากใจ “ท่านพ่อ ตลอดหลายปีมานี้เจียงต้าไห่เป็นคนเก็บเงินทั้งหมด ข้าเก็บไว้ได้เพียงสี่ตำลึงเท่านั้นเจ้าค่ะ”
ทันทีที่นางพูดจบ ก็เห็นแววตาผิดหวังวาบผ่านไปอย่างรวดเร็วในดวงตาของผู้เฒ่าอวิ๋น
ผู้เฒ่าอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ช่างเถิด สี่ตำลึงก็มากพอแล้ว หากอยากให้เจียงต้าไห่เขียนหนังสือหย่าให้ ถ้าไม่มีเงินก็คงเป็นไปไม่ได้”
เจียงต้าไห่กำลังจะถูกส่งตัวไปหลิ่งหนาน หากอยากจะทรมานน้อยลงระหว่างทาง ก็ต้องใช้เงินทองในการติดสินบน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์หรือผู้เฒ่าอวิ๋น ต่างก็มั่นใจว่าเจียงต้าไห่ต้องยอมเขียนหนังสือหย่าให้เพื่อแลกกับเงินอย่างแน่นอน
จากนั้นผู้เฒ่าอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เจวียนเอ๋อร์ เจ้าเองก็รู้ดีว่าท่านแม่ของเจ้าเป็นคนเช่นไร หากไม่ให้เงิน
