ยนเอ๋อร์เป็นอย่างมาก เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่า หากลูกชายคนอื่นๆ ของเขามีความเข้าใจเขามากเท่าอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์บ้างก็คงจะดี
“เจ้าเป็นเด็กดีจริงๆ เจวียนเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องกังวล ต่อไปนี้พ่อจะดูแลเจ้าเอง นี่ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังมีอะไรต้องทำอีกมากมาย เจ้ารีบเข้านอนเสียเถิด”
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านเองก็พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
หลังจากที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กลับเข้าห้องนอนแล้ว นางก็จัดเก็บของบนหัวเตียงออก ก่อนจะค่อยๆ ขยับเตียงออก นางหยิบตั๋วเงินหลายใบและเศษเงินออกมาจากรูเล็กๆ บนผนัง
นางบังเอิญเจอว่าเจียงต้าไห่ซ่อนเงินเอาไว้ที่นี่ นางทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาตลอด ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้เงินพวกนี้ แต่รอให้เจียงต้าไห่นำเงินอีกหนึ่งพันตำลึงมาซ่อนไว้ก่อน จากนั้นนางจึงค่อยลงมือ
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ซ่อนเงินเรียบร้อยแล้วจึงเข้านอนแต่หัวค่ำ
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็ออกจากบ้าน
เจียงต้าไห่เป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ แต่ในตำบลไป๋อวิ๋นแห่งนี้ ยังมีผู้อาวุโสตระกูลเจียงอยู่ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตรงไปหาหัวหน้าตระกูลเจียง ขายสินค้าทั้งหมดในร้านของเจียงต้าไห่ในราคาถูก
เงื่อนไขข้อหนึ่งในการขายของราคาถูกก็คือ หัวหน้าตระกูลเจียงต้องไปขนของเอง ห้ามเปิดเผยว่าเกี่ยวข้องกับนางเป็นอันขาด
แท้จริง
