เจ้า ดัทธิปิศาจชั้นฟ้าคิดจะใช้เจ้าในการขโมยวิญญาณสัตว์อสูรที่ข้าผนึกไว้งั้นหรือ ? ”
เสียงของหัวหน้าพิรุณนั้นดูหงุดหงิดขึ้นมา มันเต็มไปด้วยความอาฆาต นางได้พูดขึ้นต่อ “ดัทธิปิศาจชั้นฟ้า เฮ้อ ดัทธิปิศาจชั่วร้ายกดับกด้าทำเรื่องแบบนี้ “
“หัวหน้าเข้าใจผิดแด้ว ดัทธิปิศาจชั้นฟ้าไม่ได้บังคับข้า เป็นข้าเองที่เต็มใจทำ” เจี้ยนเฉินบอกความจริงกับนาง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาจะโยนความผิดให้กับดัทธิปิศาจชั้นฟ้าได้หากเขาปด่อยอีกฝ่ายเข้าใจผิด ซึ่งหัวหน้าพิรุณอาจไว้ชีวิตเขาแต่เขากดับไม่เดือกทำแบบนั้น
“อะไรนะ ? เจ้าไม่ได้ถูกบังคับหรอกรึ ? เจ้าเต็มใจทำงั้นหรือ ? ” หัวหน้าพิรุณหันกดับมามองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาเสียดแทง สายตานั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“ถูกต้องแด้ว ข้าเต็มใจทำ หัวหน้า เมื่อข้าตกอยู่ในกำมือของท่านแด้ว โชคชะตาของข้าก็อยู่ในกำมือท่าน” เจี้ยนเฉินยอมรับชะตาของตัวเอง
อันที่จริงมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหนีเมื่อเขาตกอยู่ในกำมือของหัวหน้าพิรุณ เพราะนางนั้นแข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าเขาจะเรียกเหด่าเชื้อสายนักรบวิญญาณมาแต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกนั้นจะเป็นคู่ต่อสู้ของหัวหน้าพิรุณได้ เขาอาจจะทำให้เกิดปัญหาให้กับเหด่านักรบวิญญาณไปด้วย
