“แม้แต่บรรพชนวายุที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของลัทธิก็เห็นด้วยกับการต่อสู้ของข้ากับเจี้ยนเฉิน ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลย มิฉะนั้นบรรพชนวายุจะไม่ยอมให้ข้าสู้กับเขา” จุนกงคิด เขายังคงรู้สึกว่าบรรพชนวายุจะยืนอยู่ข้างเขา
“แต่นั่นก็สมเหตุสมผลแล้ว อย่าลืมว่ามู่เอ๋อเป็นทายาทของบรรพชนสาม นางให้ความสำคัญกับลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์มากเกินไป บรรพชนวายุอาจไม่ต้องการให้เจี้ยนเฉินมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เผื่อว่าเขาจะส่งผลกระทบต่อมู่เอ๋อในอนาคต นางจึงตกลงที่จะให้ข้าต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน อาจเป็นเพราะนางต้องการให้ข้ากำจัดเขา…”
ทันทีที่เขาคิดถึงเรื่องนั้น จุนกงก็หัวเราะเยาะภายใน “มู่เอ๋อ มิใช่เจ้าเคยโหยหาเจี้ยนเฉินมากขนาดนี้มาก่อนหรือ ? ที่ผ่านมามิใช่เจ้าหวังดีกับเขาหรือ ? มิใช่เจ้าบอกกับข้าว่าข้าไม่มีใครที่ยอดเยี่ยมใกล้เคียงกับเจี้ยนเฉินหรือ ? ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า เจี้ยนเฉินของเจ้าอ่อนแอแค่ไหนเมื่ออยู่ในมือของข้า”
