“ฮ่าฮ่า เจ้าพูดใหญ่โตเกินไป จุนกง เนื่องจากเจ้าต้องการต่อสู้ ข้าจะสู้กับเจ้าเอง” เจี้ยนเฉินจ้องมองจุนกงเหมือนกำลังดูเรื่องตลก จุนกงเป็นเพียงราชาเทพเท่านั้น ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงพยายามจินตนาการว่าความมั่นใจของเขามาจากไหน
เติ้งเหวินซิ่นและกู่นาจ้องมองจุนกงอย่างแปลกประหลาด จุนกงเป็นคนที่ฉลาดในสายตาของพวกเขามาโดยตลอด เขาตามืดบอดตั้งแต่เมื่อไหร่ ?
“แน่นอนว่ามันไม่ใช่ผลของยามอมเมาที่ทำให้มึนเมาใช่หรือไม่ ? แม้ว่าจุนกงจะปลอดจากพิษแล้ว แต่เขาก็ยังไม่หายดีใช่หรือไม่ ? ” เติ้งเหวินซิ่นและกู่นาอดไม่ได้ที่จะสงสัย นี่เป็นคำอธิบายเดียวที่พวกนางคิดได้
แม้แต่เหลียนฉีก็จ้องมองจุนกงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความผิดหวังลึก ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาอยากจะเตือนจุนกง แต่เมื่อเขาคิดจะเปิดปากของเขา เขาก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่ได้พูดอะไร
