“ท่านนายอำเภอ ขอความเป็นธรรมด้วยขอรับ บุตรชายของข้าถูกใส่ร้าย!”
อวิ๋นโส่วกวงมองเจ้าหน้าที่ที่กำลังเดินเข้ามา พลางร้องตะโกนด้วยความสิ้นหวัง มองหัวหน้าหวังกับเจียงต้าไห่ที่กำลังยิ้มเยาะเย้ย แล้วยังนายอำเภอที่สั่งปิดประตูทันทีที่ก้าวเข้ามา
อวิ๋นโส่วกวงก็รู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ หรือว่าพวกเขาร่วมมือกัน? แต่เขายังไม่ยอมแพ้ ยังคงหวังว่านายอำเภอจะให้โอกาสเขาได้ร้องทุกข์ ให้โอกาสเขาได้อธิบาย
หัวหน้าหวังเหมือนสุนัขที่เจอเจ้าของ มีคนคอยหนุนหลัง พอเห็นอวิ๋นโส่วกวงร้องทุกข์ก็อาศัยอำนาจบารมี ชี้หน้าด่าทอ “หุบปากแล้วถอยไปซะ เจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร?”
“คนที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องคือเจ้าต่างหาก!” ทันทีที่หัวหน้าถังพูดจบ เจ้าหน้าที่สองคนก็ลากตัวหัวหน้าหวังไปด้านข้าง
หัวหน้าหวังงุนงงไปชั่วขณะ แต่แล้วก็คิดได้ว่าตนเองทำเกินไป นายอำเภอคงรังเกียจ เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ไม่ส่งเสียงอีกต่อไป เล่นละครก็ต้องเล่นให้สมบทบาทสินะ
นอกจากเขาแล้วเจียงต้าไห่ก็คิดแบบเดียวกัน ทั้งสองคนมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าสะใจ
“ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อรับฟังเรื่องร้องทุกข์ของพวกเจ้า ไม่ต้องกลัว มีความอัดอั้นใดก็จงกล่าวมาโดยละเอียด ข้าจะให้ความเป็นธรรมกับพวกเจ้าเอง”
บรรยากาศแปลกพิกล ไฉนท่านนายอำเภ